Dymny węgiel rysuje twój temat tak, jak artysta pracujący patykiem węgla i gumką chlebową. Walor powstaje z rozcierania, a nie z linii, więc wszystko rozpływa się w miękkich, dymnych przejściach; najciemniejsze miejsca stają się głęboką, aksamitną czernią, światła wybiera się gumką, a ziarno papieru łapie węgiel i prześwituje wszędzie. Wokół rysunku papier zostaje czysty.
Ty piszesz temat, a styl dodaje rękę. Najlepiej wypada przy twarzach, dłoniach, zwierzętach i cichych wnętrzach: kobieta czytająca przy oknie, mężczyzna stawiający kołnierz płaszcza, kot zwinięty na parapecie, latarnia morska na tle wzburzonego morza. Swobodna kreska sprawia, że portrety są szczere i ciepłe, a nie fotograficzne.
Nadaje się na portrety w prezencie, okładki książek i płyt, ilustracje prasowe, studia postaci i moodboardy. To nie jest wybór, gdy potrzebujesz koloru albo czystych graficznych linii; po czysty tusz sięgnij po Raster mangi, a po pędzel i lawowanie — po Malarstwo tuszem.
Do tej kompozycji polecamy format 3:4; 2:3 to inny wariant kadrowania. Styl działa też na wgranym obrazie: w trybie obraz do obrazu przerysowuje zdjęcie roztartym węglem z aksamitną czernią i światłami wybranymi gumką, a kompozycję, pozę i ubranie zostawia bez zmian. Najlepiej wychodzą zdjęcia z wyraźnym światłem i cieniem.
Tematy do wklejenia bez zmian: „a woman reading by a tall window”, „an old fisherman mending a net on a pier”, „a cat curled asleep on a windowsill”. Jeden temat i jedno źródło światła nadają rozcieraniu jasny kierunek.
Wykończenia, które pasują na wierzch: Ziarno kliszy doda faktury papieru, Miękka poświata jeszcze bardziej zmiękczy światła. Czerń i biel nie jest potrzebna — rysunek już taki jest.