Wygenerowałeś dwanaście obrazów postaci NSFW. Cztery wyglądają atrakcyjnie jako miniatury, dwa mają dziwne dłonie, kilka jest niemal identycznych, a najostrzejszy obraz przedstawia osobę o innym wyglądzie. Wybór ostatniego ukończonego obrazu lub najjaśniejszej miniatury nie da spójnej galerii.
Po generowaniu zbuduj numerowany arkusz podglądowy, najpierw odrzuć niewłaściwe postacie i nieużyteczne kompozycje, sprawdź krótką listę w pełnym rozmiarze, a potem wybierz zdjęcia pełniące różne role. Przed dużą serią wygeneruj mały pilotaż i naprawiaj tylko kandydatów, którzy już mają właściwą twarz, pozę i scenę.
Arkusz podglądowy to siatka z osobnych plików obrazów. Pomaga w przeglądzie; nie jest promptem nakazującym modelowi wcisnąć dwanaście zdjęć na jedno płótno. W używanych poniżej zadaniach każde generowanie zwraca jeden obraz. Serię tworzy zbiór żądań; do ich wejścia nie dodaje się dodatkowego parametru batch_count.
Dla konkretnego budżetu Z-Image Spicy text to image kosztuje $0.01235 za wynik z wyłączonym rozszerzaniem promptu. Dwanaście wyników kosztuje $0.1482 przed późniejszą edycją. Edycja Qwen Image 2.1 z jedną referencją przy 1k jest wyceniona na $0.036 za wynik. Żadna kwota nie mówi, ile zaakceptowanych zdjęć znajdzie się w serii.
Plan galerii wykorzystuje fikcyjne dorosłe postacie i w pełni ubrane przykłady SFW. To proponowana metoda wyboru, a nie nowo zmierzone porównanie modeli czy kolekcja rzeczywistych wyników testu NSFW.
Zacznij od potrzebnej galerii, a nie arbitralnej liczby obrazów
Na koncie dorosłej postaci sześć użytecznych fotografii może służyć sześciu różnym celom: portret profilowy, przedstawienie od pasa w górę, cały strój, siedząca scena w pokoju, bliższy wyraz twarzy i szersze otoczenie. Sześć pięknych portretów z tym samym kontaktem wzrokowym nie spełni wszystkich tych zadań.
Zapisz docelowe pozycje przed generowaniem. Załóżmy, że Theo to fikcyjny dorosły mężczyzna w wieku 35 lat, z krótkimi ciemnymi lokami, brązowymi oczami i małą przerwą w lewej brwi. Jego galeria wykorzystuje nieprześwitujący czarny T-shirt, grafitową koszulę wierzchnią i ciepłe mieszkanie. Konto dla dorosłych potrzebuje publicznego profilu SFW i osobnej prywatnej galerii postaci. Publiczne podglądy nie muszą ujawniać zawartości prywatnej galerii.
Dla pierwszej serii wybierz trzy docelowe fotografie: jeden portret na wprost, jedno ujęcie od pasa w górę ze spojrzeniem tuż poza aparat oraz jedno zdjęcie siedzącej postaci w pokoju. Przygotuj po kilka propozycji do każdej roli. To przydatniejsze niż prośba o dwanaście „atrakcyjnych dojrzałych portretów” i odkrycie, że wszystkie są wariantami jednego ujęcia.
Liczby w tym planie to redakcyjne punkty wyjścia. Nie ma ustalonej optymalnej wielkości serii dla każdej postaci, modelu czy kategorii treści. Jeśli dwie propozycje już dostarczają potrzebny portret, przestań generować kolejne warianty portretu i wydaj następne żądanie na brakujące ujęcie siedzące.
Istniejąca postać potrzebuje zatwierdzonego źródła wizualnego. Eksploracja text-to-image może pomóc odkryć pierwszy projekt Theo, ale nie gwarantuje tej samej twarzy w późniejszych scenach. Po wyborze postaci przejdź do edycji z referencją dla powracającej galerii. Proces pracy z referencją postaci opisuje ten etap; ten artykuł skupia się na decyzji, które zwrócone pliki warto zachować.
Ilustracja: wybieraj propozycje do różnych ról w galerii, zamiast zachowywać powtarzające się portrety. Panele są przykładami układu, a nie wynikami modelu.
Zrób mały pilotaż trudnej kompozycji
Zacznij od kilku obrazów, w tym ujęcia, które najpewniej sprawi problem. Jeśli planowana galeria zawiera siedzącą postać z dłonią na krześle, nie testuj tylko prostych portretów twarzy. Niewiele dowiesz się wtedy o działaniu siedzącej kompozycji.
Dla nowego projektu w Z-Image Spicy taki proponowany prompt jest przydatnym pilotażem:
Jedna naturalna fotografia Theo, fikcyjnego dorosłego mężczyzny w wieku 35 lat z krótkimi ciemnymi lokami, brązowymi oczami i małą przerwą w lewej brwi. Ma nieprześwitujący czarny T-shirt, grafitową koszulę wierzchnią i ciemne spodnie. Siedzi wyprostowany w prostym fotelu w ciepłym mieszkaniu, średni kadr od głowy po kolana, twarz wyraźnie widoczna. Obie dłonie spoczywają osobno na udach. Rozluźnione zamknięte usta, wzrok w stronę aparatu. Jedna lampa stojąca, naturalna faktura skóry i tkaniny, bez napisów, kolażu i dodatkowych osób.
Ustaw width: 1024, height: 1536 i enable_prompt_expansion: false. Zadanie przyjmuje niezależnie wybrane wymiary od 256 do 1536 pikseli na bok. Ma seed, ale nie ma referencji obrazu, pola negative prompt ani kontroli formatu wyjściowego. Pominięcie seeda lub ustawienie go na zero zamawia losową wariację; stały niezerowy seed może pomagać porównywać zmiany, ale nie jest zapisaną tożsamością postaci.
Pilotaż 512 pikseli nie jest tańszy niż obraz 1536 pikseli na obecnym poziomie tego zadania z wyłączonym rozszerzaniem. Zmniejszenie wymiarów może zmienić wynik i ilość szczegółów dostępnych do przeglądu; nie zmienia podanej opłaty za obraz. Nie zmniejszaj każdego pilotażu z założeniem, że wszystkie API obrazów naliczają opłatę według pikseli.
Dla ustalonego Theo użyj zamiast tego zatwierdzonego źródła w edycji Qwen. Zacznij od 1k, 3:4, nieprzezroczystego tła, PNG i wyłączonego rozszerzania promptu, z taką instrukcją:
Użyj obrazu 1 dla dorosłej tożsamości twarzy Theo, loków, szczegółu brwi i proporcji ciała. Zachowaj jego nieprześwitujący czarny T-shirt i grafitową koszulę wierzchnią. Stwórz jedno zdjęcie siedzącej postaci w tym samym ciepłym mieszkaniu, kadr od głowy po kolana. Obie dłonie spoczywają osobno na udach, twarz wyraźnie widoczna, rozluźnione zamknięte usta. Zachowaj osobę i strój; zmień tylko pozę. Bez kolażu i dodatkowej osoby.
Te prompty są instrukcjami wyjściowymi, a nie wynikami nowego pilotażu. Jeśli pierwsze obrazy wielokrotnie zawodzą w tym samym miejscu styku, uprość ten fragment przed generowaniem reszty. Dłoń obok krzesła łatwiej ocenić niż dłoń splecioną z tkaniną, inną dłonią i podłokietnikiem w jednym małym obszarze.
Zbuduj arkusz z oryginalnych plików
Pobierz lub zachowaj osobne wyniki i nadaj im stałe oznaczenia, np. T01 do T12. Użyj zwykłego narzędzia do arkuszy podglądowych lub układu, któremu już ufasz. Dodaj oznaczenie pod miniaturą, zamiast zasłaniać część fotografii. Zachowaj powiązanie etykiety z oryginalnym plikiem i żądaniem, które go utworzyło.
Dla dwunastu propozycji portretów przydatny początkowy układ to trzy kolumny i cztery wiersze. Zachowaj proporcje każdego obrazu. Dopasuj całe zdjęcie do komórki, zamiast przycinać każdą propozycję do kwadratu: kwadratowy kadr może ukryć odciętą dłoń, źle umieszczoną stopę lub kompozycję niepasującą do docelowej galerii.
Użyj neutralnego tła i odstępów pozwalających czytelnie rozróżniać komórki. Nie dodawaj kolorowej ramki wokół ulubionej propozycji przed przeglądem innych; może sterować wyborem. Drugi arkusz z kadrami twarzy może pomóc porównać tożsamość po przeglądzie pełnych kadrów, ale trzymaj go osobno od arkusza kompozycji.
Arkusze podglądowe nie są wyjątkowe dla AI. Instrukcja Adobe Contact Sheet II opisuje składanie miniatur z kontrolą układu i nazw plików. Zasada jest ta sama: arkusz pomaga znaleźć plik źródłowy; nie zastępuje jego jakości ani rozdzielczości.
Dyskusje społeczności wskazują praktyczną potrzebę. W oryginalnym wątku o przeglądarce obrazów Stable Diffusion twórca opisywał trudność znajdowania i zarządzania przydatnymi obrazami z różnych narzędzi generowania. Komentujący wolał oglądać propozycje na pełnym ekranie nawet przy małych plikach. To obserwacje procesu pracy, a nie dowód określonego wskaźnika użytecznych wyników konkretnego modelu NSFW.
Zachowaj arkusz jako prywatny, jeśli zawiera prywatne obrazy dla dorosłych. Wygodny link dla współpracownika nie powinien przypadkiem stać się publicznym zasobem portfolio. Ilustracje w publicznym artykule wykorzystują przykłady SFW, by wyjaśnić wybór bez ujawniania wrażliwej galerii.
Pierwszy przegląd: usuń zdjęcia, które nie mogą spełnić zadania
W rozmiarze arkusza podglądowego oceniaj decyzje niewymagające drobnych szczegółów. Czy liczba osób jest właściwa? Czy Theo jest rozpoznawalny? Czy zamówione zdjęcie siedzącej postaci faktycznie pokazuje go siedzącego? Czy kadr mieści potrzebne ubranie i dłonie?
Dla serii NSFW porównaj też wynik z zamierzoną kategorią sceny. Ukończony obraz może być łagodniejszy od prośby lub różnić się w sposób czyniący go nieodpowiednim do prywatnej galerii. Nie licz go jako zrealizowanego wyniku dla dorosłych tylko dlatego, że udało się go pobrać. Podobnie publiczna zapowiedź SFW może być nieużyteczna, jeśli nie spełnia już wymagań publicznego miejsca wyświetlania.
Powody odrzucenia zapisuj krótko i konkretnie: „nowa linia włosów”, „druga osoba”, „dłoń poza kadrem”, „zły strój” lub „prywatna scena nie odpowiada założeniom”. „Złe wibracje” może oddawać reakcję, ale niewiele podpowiada, co zmienić w następnym żądaniu.
Obraz z niewłaściwą tożsamością powinien zwykle opuścić krótką listę, nawet jeśli ma najładniejsze światło. W przypadku powracającej dorosłej postaci odbiorcy śledzą konkretną osobę. Zastąpienie jej atrakcyjniejszym nieznajomym podważa sens kolekcji.
Zachowaj osobny folder „pomysły na nowe postacie”, jeśli chcesz zatrzymać atrakcyjny projekt niezgodny z celem. Nie pozwól mu wrócić do zatwierdzonych referencji Theo. Obraz może być użyteczny w innym projekcie, nie stając się zaakceptowanym wynikiem dla tego.
Drugi przegląd: sprawdź krótką listę w rozmiarze odbiorców
Otwórz pozostałe pliki w pełnej rozdzielczości, a potem w rzeczywistym rozmiarze wyświetlania. To dwie różne kontrole. Pełny rozmiar ujawnia defekty; docelowy widok galerii pokazuje, czy ważne cechy pozostają czytelne po skalowaniu i kadrowaniu.
Dla karty portretowej umieść propozycję w planowanym kadrze. Jeśli twarz trafia pod nakładkę z nazwą użytkownika, obraz może potrzebować innej kompozycji. W widoku prywatnej galerii obejrzyj cały dostarczany kadr. Nie oceniaj go ze skompresowanego arkusza ukrywającego detale.
Sprawdzaj poniższe obszary w stałej kolejności:
| Obszar | Czego szukać | Dlaczego wpływa na decyzję |
|---|---|---|
| Twarz | Rozstaw oczu, linia włosów, szczęka i charakterystyczna brew względem referencji | Atrakcyjna twarz nadal może należeć do niewłaściwej powracającej postaci |
| Oczy i usta | Nierówna ostrość, niespójny wzrok, niewiarygodne zęby lub zniekształcony kącik | Często dominują w bliskich portretach |
| Dłonie | Rozdzielenie palców, kierunek nadgarstka i połączenie z widocznym przedramieniem | Mała miniatura może ukryć zrośnięty chwyt |
| Ciało i poza | Kończyny należą do tej samej osoby; siedzenie i opieranie się mają fizyczny sens | Efektowna poza jest nieprzydatna, jeśli jej struktura jest nieczytelna |
| Ubranie i rekwizyty | Zapięcia, paski, szwy i styk z krzesłem | Błędy mogą sprawić, że pozornie ciągła seria wygląda jak różne stroje |
| Faktura | Naturalne szczegóły zamiast nadmiernego wyostrzania lub woskowego wygładzania | Sama ostrość nie dowodzi realistycznej jakości |
Unikaj oceny zmian proporcji ciała wyłącznie na podstawie różnych kątów. Bliższy aparat, skręt tułowia lub siedzenie zmieniają pozorny kształt. Porównuj podobne ujęcia, gdy to możliwe. Wyraźnie zmieniona relacja ramion do głowy przy podobnym kącie jest silniejszym powodem odrzucenia niż inny zarys wynikający z pochylenia.
Dla dłoni prześledź widoczne ramię do nadgarstka, zanim policzysz palce. Dłoń może pozornie mieć właściwą liczbę palców, a nadal łączyć się z niewłaściwym ramieniem. Jeśli poza naturalnie ukrywa dużą część dłoni, nie wymagaj widoczności każdego palca. Sprawdzasz wiarygodną strukturę fotografii, a nie listę wymuszającą nienaturalne pozy dłoni.
Ilustracja: arkusz zawęża wybór; oryginalny plik ujawnia detale ukryte przez miniatury.
Nie pozwól wysokiej rozdzielczości uratować niewłaściwego zdjęcia
Szczegółowa niewłaściwa twarz pozostaje niewłaściwą twarzą. Większy wynik może wyostrzyć błędny szew stroju bez naprawienia jego konstrukcji. Wybierz kompozycję i postać przed zakupem większej ilości detali.
Jeśli propozycja jest przydatna, ale nieco za mała do dostarczenia, zdecyduj między obecnym plikiem, zwykłą zmianą rozmiaru, odpowiednim upscalerem a nowym generowaniem. Zwykła zmiana rozmiaru zmienia wymiary pikselowe bez proszenia modelu generatywnego o reinterpretację twarzy. Generatywny upscaling lub ponowne generowanie może zmienić drobne szczegóły, więc ponownie sprawdź wynik.
Poziomy wyników Qwen to różne płatne konfiguracje. Nie są poleceniem dokładnego odtworzenia zaakceptowanego zdjęcia w większym rozmiarze. Podobnie zwiększanie liczby kroków próbkowania w lokalnym procesie nie gwarantuje uniwersalnie zachowania obrazu. Oryginalne pytanie użytkownika Stable Diffusion dotyczyło wyboru jednej propozycji z serii o małej liczbie kroków do ponownego uruchomienia z większą liczbą; odpowiedzi omawiały wybór seeda i ostrzegały, że zachowanie samplera może zmienić obraz. Ta starsza dyskusja o lokalnym procesie nie określa kontrolek SpicyAPI, ale pokazuje błędne założenie stojące za „dokończ dokładnie tę miniaturę”.
Zapisz zaakceptowane źródło przed ulepszaniem. Jeśli nowa wersja zmienia brew Theo, szczękę lub szczegół tkaniny, możesz wrócić do oryginału, zamiast akceptować zmianę tylko dlatego, że plik jest większy. Skorzystaj z poradnika upscalingu obrazu, gdy rzeczywistym problemem są dodatkowe piksele do dostarczenia.
Wybierz zestaw, a nie sześć wersji jednej miny
Po odrzuceniu błędów może nadal pozostać osiem sensownych obrazów dla sześciopozycyjnej galerii. Porównaj je razem ponownie. Tym razem pytaj, co wnosi każde zdjęcie.
Dwa prawie identyczne portrety nie stają się znacząco różne dlatego, że jeden ma odrobinę jaśniejsze tło. Zachowaj wersję z odpowiedniejszym wyrazem twarzy i kadrem, a drugie miejsce przeznacz na inne ujęcie. Szersze zdjęcie może ustanowić pokój; kadr od pasa w górę pokaże strój; zbliżenie przekaże wyraz twarzy. Nie musisz porządkować ich według jednego wyniku urody.
Dla Theo przydatny wybór trzech obrazów mógłby wyglądać tak:
- Portret na wprost wyraźnie ustanawiający jego twarz i szczegół brwi.
- Ujęcie od pasa w górę ze spojrzeniem tuż poza aparat i tą samą koszulą wierzchnią.
- Siedząca scena w pokoju, która daje galerii miejsce i inną pozę.
Jeśli obraz siedzący zawodzi, nie wypełniaj miejsca trzecim portretem na wprost, twierdząc, że plan jest kompletny. Wygeneruj prostsze ujęcie siedzące lub świadomie zmień galerię. Brak różnorodności to inny problem niż niski techniczny wskaźnik powodzenia.
W prywatnej kolekcji dorosłej postaci różnorodność powinna wynikać z zamierzonej historii lub kolekcji. Nie wybieraj automatycznie najintensywniejszego obrazu za każdym razem. Spójne przedstawienie, zmiana wyrazu twarzy i kontekst pokoju mogą być użyteczniejsze niż powtarzanie jednej kompozycji. Kategoria treści, wyraz twarzy i odległość aparatu to osobne wybory; zmiana jednego nie wymaga zmiany wszystkich trzech.
Kolejność też ma znaczenie. Zacznij od fotografii czyniącej postać czytelną, a potem przejdź do innych ujęć. Dwa odległe zdjęcia pokoju na początku mogą pozostawić osobę niejasną. Sekwencja sześciu ciasnych twarzy może być powtarzalna, nawet jeśli każda przechodzi kontrolę.
Zdecyduj: naprawić, wygenerować ponownie czy odrzucić
Naprawę warto rozważyć, gdy zdjęcie już ma właściwą osobę i kompozycję, a pozostały defekt jest mały. Pojedynczy błędny guzik kardiganu lub styk dłoni może się kwalifikować. Niewłaściwa twarz, pokój i nieodpowiednia poza razem zwykle nie.
Edycja Qwen Image 2.1 oferuje opcjonalną czarno-białą maskę przy dokładnie jednej referencji obrazu. Biel wskazuje obszar do przemalowania, czerń obszar do zachowania. Użyj obrazu z krótkiej listy jako tej jedynej referencji. Maska naprawy wokół dłoni powinna obejmować odpowiedni nadgarstek lub krawędź styku, jeśli tam występuje defekt, zamiast przemalowywać maleńki odizolowany palec bez jego połączenia.
Dla dłoni spoczywającej na udzie Theo proponowana poprawka:
Popraw wyłącznie oznaczoną dłoń i nadgarstek tak, by prawa dłoń naturalnie spoczywała na istniejącej nogawce, z wiarygodnym rozdzieleniem palców i ciągłym połączeniem z przedramieniem. Zachowaj twarz Theo, loki, szczegół brwi, koszulę wierzchnią, siedzącą pozę i pokój. Bez nowego przedmiotu i osoby.
Instrukcja wyraża zamierzone zachowanie; nie gwarantuje, że każdy szczegół czarnego obszaru pozostanie dokładny. Porównaj cały naprawiony obraz ze źródłem, zwłaszcza twarz. Jeśli naprawa zmienia postać, odrzuć poprawkę i zachowaj plik sprzed edycji.
Nie dołączaj dodatkowego portretu obok maski w tym zadaniu. Maska jest obsługiwana tylko przy jednym obrazie wejściowym. Jeśli potrzebujesz innej kompozycji z wieloma referencjami, wykonaj osobną edycję bez maski, zamiast wysyłać nieobsługiwaną kombinację.
Ustal mały limit napraw. Na przykład pozwól na jedną świadomą poprawkę dłoni mocnej propozycji, a potem zdecyduj, czy użyć innego obrazu. Pięć napraw ledwie akceptowalnego obrazu może kosztować więcej niż eksploracja czytelniejszej kompozycji. Limit jest zaleceniem dla projektu, a nie regułą ponownych prób platformy.
Ilustracja: zachowaj naprawę wybranego obszaru dla dobrej propozycji z małą wadą. Maska jest schematyczna, a nie wynikiem przetestowanej naprawy.
Oblicz koszt zaakceptowanego obrazu po wyborze
Dla twórcy przydatną liczbą jest często koszt zaakceptowanego obrazu, a nie koszt zadania. Oblicz go na podstawie rzeczywiście ukończonej pracy:
Koszt zaakceptowanego obrazu = wydatki na generowanie i wykończenie serii ÷ liczba zaakceptowanych obrazów.
Oto przykład planowania z obecnymi publicznymi kwotami. To obliczenie, a nie raport z testu ani prognoza wskaźnika akceptacji:
| Planowana praca | Kwota |
|---|---|
| Dwanaście żądań Z-Image Spicy, rozszerzanie wyłączone | 12 × $0.01235 = $0.1482 |
| Dwie edycje Qwen 1k, po jednej referencji | 2 × $0.036 = $0.072 |
| Suma generowania obrazów | $0.2202 |
Jeśli ta hipotetyczna praca da sześć zaakceptowanych obrazów, suma wynosi $0.0367 na zaakceptowany obraz. Jeśli da tylko dwa, wynosi $0.1101 na zaakceptowany obraz. Ceny endpointów są identyczne w obu przykładach; liczba użytecznych wyników zmienia ekonomię.
Dla istniejącej postaci, której cała seria używa edycji Qwen, dwanaście żądań 1k z jedną referencją zaczyna się od $0.432. Dwanaście żądań z dwiema referencjami każde kosztuje $0.576 w podanej konfiguracji. Drugie źródło powinno dostarczać brakujących informacji wizualnych, np. zatwierdzonego profilu lub pokoju, zamiast tylko sprawiać wrażenie dokładniejszego żądania.
Uwzględnij świadome nowe próby i edycje wykończeniowe. Oddziel nieudane zadania API od artystycznie odrzuconych ukończonych obrazów: to różne wyniki, które mogą być inaczej rozliczane. Odczytaj rzeczywisty zapis rozliczenia zadania, zamiast zakładać, że każdy obraz odrzucony z arkusza jest zwrotną awarią techniczną.
Większość oszczędności w tym procesie wynika z zatrzymania nieprzydatnych żądań. Jeśli pilotaż stale zmienia twarz osoby, pięćdziesiąt kolejnych propozycji z tej samej słabej konfiguracji nie jest efektywną strategią. Najpierw popraw źródło tożsamości lub wybierz proces z referencjami. Jeśli brakuje jednej pozycji galerii, generuj propozycje dla niej, zamiast powtarzać całą serię.
Zachowaj dość informacji, by kontynuować postać później
Dla każdego zaakceptowanego obrazu zapisz oryginalny plik, oznaczenie, dokładne zadanie i model, prompt, listę referencji wejściowych i istotne ustawienia. Oddziel wybraną wersję od zmniejszonego publicznego podglądu. Komórka arkusza nie jest wzorcem w pełnej rozdzielczości.
Nie musisz trzymać każdego odrzuconego zdjęcia na zawsze. Zachowuj odrzucone przykłady, jeśli tłumaczą powracający problem, np. konkretny styk z krzesłem lub zmianę tożsamości, i przestrzegaj ustawień retencji aplikacji dla prywatnych materiałów. Nie rozrzucaj plików galerii dla dorosłych po publicznych tablicach projektowych tylko dlatego, że tam domyślnie zapisuje narzędzie arkusza.
Gdy późniejsza prośba dotyczy tej samej postaci w nowym otoczeniu, wróć do zatwierdzonego punktu odniesienia tożsamości. Nie wybieraj najnowszego zaakceptowanego zdjęcia galerii, jeśli nie wnosi potrzebnego konkretnego kąta lub garderoby. Dobre ukończone zdjęcie i dobra referencja tożsamości to role powiązane, lecz różne.
W dużych kolekcjach harmonogram żądań i limity kosztów nadal mają znaczenie; poradnik generowania seryjnego omawia te kwestie techniczne. Wybór powinien pozostać osobną decyzją. Harmonogram może powiedzieć, że dwanaście zadań się skończyło. Arkusz podglądowy i oryginalne pliki mówią, które zdjęcia warto wykorzystać.
Zacznij od jednej postaci, trzech docelowych miejsc w galerii i małego zestawu propozycji. Oznacz je, usuń błędne tożsamości, sprawdź krótką listę, a potem wypełnij pozostałe role. Zatrzymaj się, gdy galeria robi to, czego potrzebujesz. Więcej wyników jest przydatnych tylko wtedy, gdy rozwiązują brakującą fotografię, zamiast dodawać kolejne niemal identyczne wybory.
